Terapeutyczne pisanie piosenek z Mary Gauthrie

Mary Gauthrie mówi, że piosenki pomogły jej połączyć się z ludźmi i odnowić więź z samą sobą - dosłownie ocaliły jej życie, pomogły pokonać uzależnienie i przepracować traumy. Zrozumiała, że pisanie piosenek pozwala przekroczyć racjonalne myślenie. Przywołuje metaforę „rany” na ciele i fizjologicznych procesów, które przyśpieszają jej gojenie. Uważa piosenka i muzyka mogą zrobić to samo dla rany duszy i serca. Jej silne przekonanie co do tego, że piosenki to coś więcej niż piosenki świadczy nie tylko przykład jej własnego życia, ale również projekt „Songwriting with soldiers” („Pisanie piosenek z żołnierzami”) z weteranami wojennymi, w który zaangażowała się w 2013 roku.

Mary uczestniczy w tym procesie od 5 lat i obserwuje, jaki niesamowity wpływ ma ta metoda. W roku 2018 wydała album „Rifles and Rodary Beads” złożony z piosenek, które powstały przy współpracy weteranów i ich rodzin.

W czasie wstąpienia przytacza przykład swojej współpracy z Joe. Początkowe nieufność i wycofanie, które prezentował po pewnym czasie przekształciły się w opowieść o doświadczeniach wojennych, traumie i wstydzie. Powstanie piosenki w oparciu o jego opowieść było dla niego nowym doświadczeniem, które przyniosło mu ulgę. Jednak moment jej prezentacji był przerażającą chwilą. Mary uważa, że prezentacja piosenki jest chwilą niezwykłej wrażliwości, podatności na zranienie. O ile w wojsku ta wrażliwość nie ma racji bytu, gdyż może przyczynić się do śmierci, o tyle w piosence jest niezbędna. Bez pokazania otworzenia się i ukazania swojej wrażliwości nie może powstać żadna dobra piosenka. Wyrażenie w piosence swojego wstyd, poczucia winy, poczucia złamania pozwala przetworzyć te emocje. Podkreśla wagę trzech czynników, które według niej stoją za siłą oddziaływania tego procesu.

1. Osoba straumatyzowana doświadcza tego, że ma świadka, który go nie ocenia. Muzyk-songwriter nie obserwuje, nie diagnozuje. Jest świadkiem opowieści i towarzyszy osobie w tym dyskomforcie, a następnie po prostu odzwierciedlamy to, co zostało mu powiedziane i przekształca to w kawałek sztuki.

2. Opowieść w piosence jest prezentowana przed grupą rówieśników, którzy zamiast odrzucenia osoby daje jej wsparcie. Uświadamia sobie, że w swoim doświadczeniu nie jest osamotniony - odnajdują się w nim inni. Otrzymuje od współtowarzyszy zrozumienie i wdzięczność.

3. Zamknięcie swojej opowieści w piosence pozwala na przekroczenie doświadczenia bycia tą „opowieścią”. Trauma powoduje, że nie można się od niej uwolnić. Opowiedzenie swojej historii i stworzenie opowieści o swoim doświadczeniu powoduje, że zostaje ona wypuszczona na zewnątrz. Zyskanie dystansu pozwala na przeformatowanie. „Opowiadacz” (storyteller) sprawia, że człowiek zyskuje poczucie kontroli nad swoją opowieścią i uświadamia sobie, że nie ogranicza się tylko do niej.

Mary odnotowuje, że 70 % ludzi w którymś momencie swojego życia zetknie się z traumatycznym zdarzeniem. Ważne jest więc, by poznawać nowe sposoby radzenia sobie z nią.

Weterani odsłuchując później swoich piosenek i historii mówią, że pojawiła się w nich nadzieja. Niektórzy oceniają to doświadczenie jako ocalające życie.

Źródła:

- https://www.countrystandardtime.com/d/cdreview.asp?xid=6603